1. YAZARLAR

  2. Münire Polat

  3. Unuttukça Hatırlıyorum
Münire Polat

Münire Polat

Uzman Psikolog
Yazarın Tüm Yazıları >

Unuttukça Hatırlıyorum

A+A-

Dolup taşarken; taşıp boşalırken kendime unutamayacağım bir söz verdim aniden... Unutacağım diye... Evet, kendime verdiğim söz buydu... Yaşamak istemediğim yaşayıp yaşlandığımı hissettiğim o olayı unutacaktım.

Kendime verdiğim “Unut!” sözünü unutmayayım diye duvarıma astım. Zihnime kazımaya çalıştım. Sonra günler geçti ben hala unutmak istediğim her şeyi her haliyle hatırlıyordum. Hem de hiç unutmadan... Zihnim ne tuhaf bir oyun oynuyordu benimle;  anahtarlarımı bile bir yerlerde unutuyor o olayı dün yasamış gibi canlı canlı izliyordum zihin sahnemde... Aniden bir şarkı sözü geldi aklıma "ayrılık da sevdaya dâhil!" Diyordu şarkı içini acıta acıta. Birden fark ettim aslında tam da o anda... Sevdayı kabul eden ayrılığı da kabul eder... Yaşamayı kabul eden ölmeyi de... Hatırlamayı kabul eden unutmayı da... Belki şimdi acı çekiyordu zihnim ama başta söyleselerdi: " Bu, unutmak isteyeceğin bir anı olacak vazgeçmek ister misin yasamaktan ?" diye tereddütsüz kabul edecektim. Olsun yine de!!! Şimdiyse yaşadıklarımı reddetmeye çalışıyor beni ben yapan yaşama bakışıma bir başka açı katan olayı yok saymaya çalışıyordum... Ya onu yok saydığımda bana kattığı deneyim de yok olursa... Ah! Evet, bunu hiç düşünmemiştim. Bir yerde okumuştum: "Tecrübe sen kel kaldıktan sonra sana verilen taraktır." Ben zaten saçım yok diye bu taraktan vazgeçmemeliydim ben hazır bu tarak varken kendime ve başkasına bu tarakla nasıl faydam dokunur diye düşünmeliydim.  Ve yaşadıklarımı KABUL edebilmeliydim. Ne de olsa yaşam değiştirebileceklerimi değiştirmek için cesarete değiştiremeyeceklerimi KABULLENMEK için sükûnete ikisini birbirinden ayırt edebilmek içinse erdeme sahip olabilme becerisiydi... Yani yaşam

Yani yasam aslında bu beceriye sahip olabilme çabasıydı... Yaşamak cesaretli sükûnetli ve erdemli olmak çerçevesinde yavaş yavaş yol alırken unutmak sadece bu yoldan başka yola sapmaya çalışmaktı ve sadece yolda kalmaktı... Unutmayı unuttuğumda; yaşamı yaşanılır kılanın, hata yapmak, her şeyin zıttıyla var olduğunu hatırlamak iyi geldi biraz da... Şimdi sadece kabul gösteriyorum aklıma gelen acıtan anılara, bu sayede daha çok yer açıyorum “an”lara ve hayata... Kabul ediyor ve hatırlıyorum; görüyorum ki gün geçtikçe hatırlamam azalıyor ancak unutmaya çalışmadıkça... Sonra neyi unutmaya çalıştığımı bile unutuyorum kabul gösterip hatırladıkça ve yaşadıkça...

 

SOSYAL MEDYADAN TAKİP İÇİN;

Twitter.com/PolatMunire

İnstagram.com/psikologmunirepolat

Facebook.com/Psikolog-Munire-Polat

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT